Nagrodami w konkursie były m.in. następujące publikacje:
 „Cienka granica przyzwoitości” Agnieszki Szygendy
to historia młodej dziewczyny, przyjeżdżającej z małej wioski do wielkiego miasta z nadzieją, że uda jej się zacząć nowe życie i zapomnieć o traumie przeszłości. Zachłyśnięta wielkim miastem, samotna i zagubiona staje się łatwą zdobyczą w swojej walce o przetrwanie. Manipulacje, upokorzenie, wyrzekanie się siebie i swojego dziecka to towarzysze jej podróży. Czy starczy jej sił, by zerwać z przeszłością, odzyskać niezależność, wybaczyć sobie i przeżyć prawdziwą miłość?
Agnieszka Szygenda jest autorką tomiku wierszy „Pozdrowienia z Arki”. Jej utwory znalazły się też w antologii poezji religijnej niereligijnej „Możliwe niemożliwe niemożliwe możliwe” (Verbinum 2004 r.) obok wierszy wybitnych polskich poetów: Czesława Miłosza, Tadeusza Różewicza, ks. Jana Twardowskiego, Marcina Świetlickiego i innych. Agnieszka Szygenda jest również laureatką i finalistką wielu ogólnopolskich konkursów poetyckich i literackich. Jej prozatorskim debiutem była powieść „Wszystko gra” (Wydawnictwo Autorskie Katarzyna Grochola 2007 r.). Druga powieść pt. „Kupię rękę” (Wydawnictwo Bliskie 2010 r.) została nominowana do nagrody Srebrny Kałamarz.
„A jak hipokryzja. Antologia tekstów o aborcji, władzy, pieniądzach i sprawiedliwości”, red. Claudia Snochowska-Gonzalez
Antologia A jak hipokryzja to książka–manifest. Z jednej strony demaskuje rzeczywiste podłoże obowiązującego w Polsce zakazu aborcji z przyczyn społecznych, z drugiej zaś wytycza nowe strategie walki o zniesienie ustawy antyaborcyjnej. W książce zawarte są także listy z opowieściami kobiet, które przerwały ciążę w podziemiu.
 „Przebrani w płeć. Zjawisko drag w kulturze”, red. Paulina Szkudlarek
Publikacja jest zbiorem tekstów prezentujących szerokie ujęcie zjawiska DRAG: związki zachodzące między zjawiskiem drag a kulturą popularną, dyskursem mniejszości seksualnych, estetyką, czy polityczno-filozoficzną debatą o płciowości i ciele. Jest to tom, który w całości, kompleksowo i wszechstronnie rozprawia się z fenomenem drag, czyli tytułowym ‘przebieraniem w płeć’. Drag queens znajdują się tutaj na marginesie, zdecydowanie więcej miejsca poświęcono drag kingom. Dziewięć tekstów, w tym wywiad Marty Konarzewskiej z jedyną w Polsce grupą dragkingową DaBoyz i spowiedzią Magdaleny Farat vel DK Morfi, prezentuje różne perspektywy i podejścia teoretyczne, w tym kontekst historyczny, perspektywę queer czy ujęcie psychoanalityczne.
Replika29/2011
 „ROAD. Polityka czasu przełomu. Ruch Obywatelski – Akcja Demokratyczna 1990-1991″ Katarzyna Chimiak
Książka ta odznacza się nie tylko pilną rekonstrukcją mało dziś pamiętanych faktów, ale też znajomością epoki i świadomości jej bohaterów. Autorka wzrastała w środowisku ludzi, których tu opisuje, opiera się jednak na dokumentach, w tym wielu nadal trudno dostępnych.
Duży potencjał intelektualny, zdolność analizy, rozumienia ówczesnej sytuacji historycznej, ale i psychologii tworzących ją ludzi, czyni tę książkę wybitną i niezwykle ważną dla opisu polskich przemian po 1989 roku.
Andrzej Friszke
 „Tekstualia”, Rola kobiet we współczesnej humanistyce, nr 4 (23) 2010
Wprawdzie na początku XXI wieku już z pewnością nikogo nie trzeba przekonywać o tym, że płeć nie stanowi żadnych ograniczeń we współtworzeniu życia kulturalnego, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni są tej kultury podmiotem i przedmiotem, ale refleksja nad długo przemilczaną rolą kobiet w dziedzinach humanistycznych wydała się nam, redakcji „Tekstualiów”, szczególnie istotna. (…) Zamieszczone na łamach czwartego numeru „Tekstualiów” artykuły poświęcone istotnemu wkładowi kobiet w życie literackie i naukowe nie wyczerpują z pewnością całego repertuaru potencjalnych tematów i zagadnień (rozpatrywanych także z perspektywy socjologicznej, antropologicznej czy kulturowej) oraz możliwych płaszczyzn interpretacyjnych. Nie to było jednak naszą ambicją i naszym zamiarem. Kierowało nami natomiast dążenie do tego, aby połączyć refleksję o pisarstwie i sztuce, których autorkami są kobiety, z rozważaniami o swoistości uprawianego przez przedstawicielki tej płci dyskursu naukowego. Agnieszka Wnuk
 „Krakowski Szlak Kobiet. Przewodniczka po Krakowie emancypantek”, tom I, red. Ewa Furgał
Książka jest nowatorskim wydawnictwem edukacyjnym, odzyskującym pamięć o wybitnych kobietach związanych z Krakowem, odtwarzająca i wydobywająca z (nie)pamięci sylwetki Emancypantek i miejsca, w których żyły, tworzyły, działały. Konsultacja naukowa książki: dr Dobrochna Kałwa. Bohaterkami I tomu są: Kazimiera Bujwidowa, Maria Orwid, Zuzanna Ginczanka, Jadwiga Mrozowska-Toeplitz, Marcelina Kulikowska, Maria Dulębianka, Anna Świrszczyńska, Zofia Ameisenowa, Maria Turzyma w tekście Marty Struzik, Teresa Rudowicz, Wanda Bobkowska, Sara Schenirer, Paulina Wasserberg. Dodatkowo w książce m.in: Katarzyna Czerwonogóra o emancypacji polskich Żydówek i ich obecności w historii, Ewa Furgał o przestrzeniach emancypacyjnego Krakowa, Iwona Dadej o krakowskiej Czytelni dla kobiet, Natalii Saraty propozycje herstorycznej pracy z tekstami.
 „Krakowski Szlak Kobiet. Przewodniczka po Krakowie emancypantek”, tom II, red. Ewa Furgał
Książka przypomina dokonania mało znanych i niesłusznie zapomnianych kobiet związanych z Krakowem, opowiada historię tworzoną przez kobiety – działaczki ruchu kobiecego, architektki, pisarki, lekarki, badaczki. Opowiadamy o kontekstach emancypacji kobiet, przypominamy ważne fakty z naszej, wciąż znanej zbyt mało, historii, przedstawiamy Kraków kobiet. Konsultacja naukowa książki: dr Dobrochna Kałwa. Bohaterkami II tomu są: Diana Reiter, Gizela Reicher-Thonowa, Jadwiga Sikorska-Klemensiewiczowa, Maria Leśniewska, Aniela Gruszecka, Zofia Daszyńska-Golińska, Ilona Karmel, Władysława Habichtówna, Maria Kietlińska, Helena Donhaiser-Sikorska, Danuta Wesołowska. Ponadto w książce: Iwona Dadej o międzynarodowych przestrzeniach ruchu kobiecego i związkach między kobietami, Joanna Erbel o gender miasta / gender w mieście, Justyna Struzik o miłości między Innymi, Anna Pekaniec o kobiecym pisaniu historii.
 Kobiety i rozwój. Kronika aktywności kobiet na terenach wiejskich” red. Justyna Struzik
W książce oddajemy głos uczestniczkom projektu „Kobiety i rozwój”, liderkom społeczności lokalnych, wiejskim aktywistkom, które same mówią o swoich działaniach, wyborach, zaangażowaniu, trudnościach i motywacjach. Warto je poznać! Ze Wstępu Justyny Struzik: Kronika wydaje się być niezwykle istotna z co najmniej dwóch względów. Po pierwsze, historie opowiadane przez liderki mieszkające i działające na wsi obalają stereotyp kobiety nieaktywnej społecznie i spełniającej się jedynie w zaciszu domowego ogniska. Po drugie, stanowią często bardzo osobisty zapis dróg wybieranych przez kobiety do osiągania sukcesu oraz działań na rzecz większej aktywności społecznej i przeciwstawiania się nierównościom społecznym. Tym samym, Autorki niniejszej Kroniki piszą niejako historię na nowo, wypełniając ją doświadczeniem kobiet.
 „Jeszcze rok” Sana Krasikov
Melancholijne opowiadania Sany Krasikov pokazują świat emigrantów zza żelaznej kurtyny, którzy pełni nadziei przybywają do Stanów Zjednoczonych. Tylko nielicznym powiodło się w nowej amerykańskiej ojczyźnie, reszta rozpaczliwie walczy o przetrwanie. Przybyli tu w poszukiwaniu lepszego życia, ale rzeczywistość jak zwykle daleka jest od marzeń. Pozostaje świat wspomnień i straconych złudzeń. Nadzieja to ciężka robota – mówi Gulia z Taszkientu, a pozostali mogliby uznać jej słowa za życiowe motto. Bohaterowie Krasikov przypominają postaci z obrazów Edwarda Hoppera, tak samo jak oni zagubione i samotne. To ludzie przybici codziennością i wciąż zanurzeni w przeszłości – niezależnie od tego, czy za nią tęsknią, czy próbują przed nią uciec.
 „O chorowaniu” Virginia Woolf
Dlaczego „choroba nie zajęła wraz z miłością, orężem i zazdrością miejsca pośród głównych tematów literatury”? Pytanie zadane przez Virginię Woolf w 1925 roku do dziś nie straciło na aktualności. Dlaczego wciąż nie doczekaliśmy się powieści o grypie, poematu o tyfusie czy ody do zapalenia płuc? Dlaczego pisarze próbują nas przekonać, że dusza ludzka jest ważniejsza niż ciało, które pozostaje konieczną, ale nieinteresującą powłoką? Nieobecność zwykłej ludzkiej fizyczności i choroby jest w literaturze uderzająca i niezrozumiała, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, jak wiele w życiu chorujemy. Choroba – zdaniem pisarki temat niedoceniany – wymaga nowego, specjalnego języka, „pierwotniejszego, bardziej zmysłowego, bardziej wulgarnego”. Choroba zmienia nasze postrzeganie, pozwala „dezerterować z armii wyprostowanych” i przyglądać się światu z innej perspektywy. Nikt nie umiałby opisać problemu piękniej i przenikliwiej niż Woolf, która przez całe życie zmagała się z psychicznymi i fizycznymi objawami choroby.
 „Głosy Kobiet. Prasa feministyczna po roku 1989 wobec tożsamości i dyskursu” Bernadetta Darska
Rozprawa jest pierwszą monografią tematu, kluczowego dla kilku przynajmniej zjawisk związanych ze współczesnym czasopiśmiennictwem, sferą publiczną, dyskursem emancypacyjnym, ideami rozwijanymi po roku 1989. Rozmaicie zaplanowane odsłony tego tematu znalazły się w publikacjach dotyczących feminizmu i gender studies lub rynku prasy. Ujęcie zaproponowane przez Bernadettę Darską wydaje się na tym tle pionierskie, celne, a nawet niezbędne. Jasno wytyczony cel i zakres badań to wstępna zapowiedź sukcesu przedsięwzięcia. (…) W pismach analizowanych przez Bernadettę Darską, jak w soczewce, odbijają się, oczywiście, ważne problemy współczesności, jednak wspomniane pożytki wynikają z umiejętnego analizowania i syntetyzowania, z rozległości wiedzy i metodologicznego kunsztu. Metaforycznie można rzec, iż narracja Darskiej ma właściwości zagęszczające przedmiot badań, tworzące zeń uniwersalny model operacyjny, dookreślające logikę, dynamikę procesu społecznego produkującego dyskurs czasopiśmienniczy. (…) Na podkreślenie zasługuje nie tylko monograficzny charakter pracy, która wobec tego wnosi do nauki nowe rozpoznanie sytuacji prasy i dyskursów, ale także sposób jej napisania. Rozprawę tę czytałam z zainteresowaniem i przyjemnością. Niewątpliwie wymienione w recenzji cechy tekstu są uwarunkowane rozległą działalnością krytyczną i naukową Bernadetty Darskiej. Zaangażowanie jest w tej sytuacji zrozumiałe, można mówić o splocie wyuczonych metodologii humanistycznych i podejścia uczestniczki, współtwórczyni dyskursu czasopiśmienniczego. Ta podwójność zwiększa wiarygodność. prof. dr hab. Inga Iwasiów
 „Czas Fem. Przewodnik po prasie feministycznej i tematach kobiecych w czasopismach kulturalnych po 1989 roku” Bernadetta Darska
Książka Bernadetty Darskiej stanowi pierwsze w Polsce kompendium wiedzy na temat prasy feministycznej po 1989 roku (w tym m.in. biuletynów organizacji kobiecych, pism mniejszości seksualnych i zinów anarcho-feministycznych) oraz problematyki kobiecej na łamach polskich czasopism kulturalnych – od periodyków o charakterze naukowym i literackim po magazyny reprezentujące najważniejsze opcje polityczne. Autorka nie tylko rzetelnie dokumentuje ważny, w dużej mierze będący już częścią historii, fragment współczesnego czasopiśmiennictwa kulturalnego, ale także ukazuje ewolucję postaw wobec tematyki feministycznej i stawia pytania o przyszłość polskiego feminizmu.
 „Solistki. Antologia poezji kobiet (1989–2009)” red. Maria Cyranowicz, Joanna Mueller, Justyna Radczyńska
Wielość, różność, osobność. Poezja kobiet – bo na pewno nie jest to „poezja kobieca” – zebrana w tomie SOLISTKI nie broni się ani nie atakuje. Po prostu jest, bardzo samoświadmowa. SOLISTKI to brakujące ogniwo rozwoju poezji polskiej ostatnich 20 lat. Imponujące Kazimiera Szczuka
„Kto zabił bambi” Kamila Janiak
„Denpesja” Maria Cyranowicz
|
