Jak być wielką pisarką i nie umrzeć z miłości – relacja

W czwartek, 10 maja 2012 roku, z inicjatywy Fundacji Gender Center we współpracy z Instytutem Badań Literackich PAN odbyło się feminarium Jak być wielką pisarką i nie umrzeć z miłości. Wokół książki Hanny Kirchner „Nałkowska albo życie pisane”. Spotkanie miało miejsce w Pałacu Staszica, siedzibie Polskiej Akademii Nauk. W dyskusji panelowej wzięła udział autorka książki i znakomita biografka pisarki, dr hab. Hanna Kirchner, oraz badaczki i badacze literatury: prof. Grażyna Borkowska (IBL PAN), Barbara Smoleń (IBL PAN), Krzysztof Tomasik (Krytyka Polityczna). Feminarium poprowadziła Małgorzata Büthner-Zawadzka (doktorantka IBL PAN).

W trakcie dyskusji o Zofii Nałkowskiej panelistki, paneliści i licznie zgromadzona publiczność próbowali zgłębić zarówno możliwe interpretacje twórczości pisarki, jak i historię jej życia. Zastanawiano się nad tym, jaka była Zofia Nałkowska: co ją inspirowało, czym był dla niej dom rodzinny, czego się bała, kogo kochała i z kim się przyjaźniła.

Feminarium otworzyła krytyka tytułu  „Samica”, jakim opatrzono wywiad z prof. Hanną Kirchner o Zofii Nałkowskiej w „Wysokich Obcasach”, dodatku do „Gazety Wyborczej”. Jak zaznaczyła prowadząca spotkanie, określanie pisarki terminem „samica” zainspirowane zostało wypowiedzią Czesława Miłosza, który po lekturze Dzienników pisarki napisał: „Komiczna samiczość starej kobiety, oglądającej się bez ustanku na spojrzenia mężczyzn i ich komplementy, ze swoją listą byłych mężów i kochanków”.

Powiem szczerze, że kiedy zobaczyłam taki tytuł, automatycznie złożyłam gazetę. To jest prostactwo, a ponadto jest to kompletnie nietrafne z każdego punktu widzenia – skomentowała tytuł wywiadu prof. Grażyna Borkowska.

Czytaj dalej>>>